Skip to main content

Masalay

Masalay,Ampatuan,Maguindanao

Malaparaiso ka kung tingnan
Napapalibutan ng luntiang kabundukan
Datapwat kabahagi ka rin
Ng lupaing ninuno ng mga tribung Teduray-Lambangian

Napakalawak ng abot ng paningin
Habang nakatayo sayong bulubundukin
Tila hinihele sa mapang-akit na sayaw ng mga talahib
At malamig na samyo ng hangin-

Subalit noong Nobyembre 23,2009
Pinunit ang iyong katahimikan-

Ng mga hiyaw at palahaw ng pagsusumamo
Ng ratatat ng mga makapangyarihan na armas
Ng mga saksak na tumatagos sa malambot na laman
Na hatid pawang walang kasintinding sakit
At kamatayan

Katawan dito.
Katawan doon.
Ng mga peryodista,brodkaster,mamahayag,abogado,
ina,ama,asawa,kapatid at anak
Walang awang pinagtatapon.
Ibinaon.

Karumal-dumal na krimen
Pilit pinagtakpan
Ng mga buwitreng
Nag-aastang panginoon

Kaya-

Paano ko titingnan
Ang iyong kabundukan
Na hindi marinig alingawngaw
Kanilang mga hiyaw?

Paano maibalik
Dating katahimikan
Ng iyong lambak
Gayong naririnig impit nilang iyak?

Paano lalakad
Sa iyong makitid na daan
Habang nakikinita
Hilakbot sa kanilang mga mukha?

Paanong hindi mangingilabot
Tuwing maririnig
Indayog ng mga talahib
Samantalang naaninag katawan nilang nanlalamig?

Paanong hindi mabibingi
Sa katahimikan
Dahil balot nito
Hiyaw ng mga kaluluwang tumangis ng katarungan?

O Masalay!
Ilang beses ka na kaya
Naging piping saksi
Ng pagkitil ng buhay
At tahimik na nanangis
Sa bawat patak ng dugo
Na dumilig sa iyong luntiang paligid.




5 Mayo 2010, Kutang-bato

10:30 ng Gabi

Comments

Popular posts from this blog

Last Autumn Bloom

Woke up to a chilly morning As night and day seemed to tug at each other Peered through the frosty window pane There in the flickering light of autumn dawn A lone white rose is in bloom… 13 october 2010  Alkmar,Netherlands

Ode to a Comrade 2

You set the path, not only for me But for many of us, My steps were tentative Unsure how to proceed. You led us gently, Giving a little prod if need be. I was one of the impulsive ones, Yet, you managed to make us tow the line Through soft but firm reminders. Together we climbed mountains, Carefully threading treacherous trails. Crowing our triumphed upon reaching the top Though our happiness was short-lived, As we took the degradation around us. Some nights we would sat down in circle with others, Either sharing our poetry, Or simply basking in the glow Of the flickering bonfire And warmth of friendship With kindred souls gathered Under moonlit and starry skies Frolicking to the beat of “tam-tams” and “kubing” Which, even my timid self could not resist Far from our homes You introduced me To our many families In the midst of the poor, Who are far more richer in spirit They opened not only their homes But as well as their hearts In them, we found, ...