Skip to main content
Rudderless


When I came to Costa Rica more than eight months ago, I have mixed feelings. I knew I was embarking on a new journey, a journey that is still very much related to the realities that I left behind. I feel like I was a soulless being, with my heart and soul left back home to everything I considered as my life.

Then I began my journey. I meet people. I came to know some of their life stories. Some made profound connections, some were mere faces and acquaintances. I thought I knew about life. Of human interactions and relationships.Of everyday giving and taking. I thought my mind was like a parachute that functions best when it is opened. Then it struck me. I maybe experience in so many things but these experiences have not given me enough wisdom. I fail in some of my human interactions. I thought if I give constantly, it would be enough. But then, I also have to take what is given back to me, and with that giving and taking, you have to take responsibility.

Now, more than a month, I will be back home. I thought when the time comes, I will be reinvigorated, stronger and ready to take on whatever realities are waiting for me...But it seems I am feeling the contrary... I feel rudderless, cast into the vast ocean of uncertainty. It seems like that moonlit skies a year ago. We were sailing in the dark sea in a small puny banca. Riding on the waves totally under the mercy of the elements, I vividly remember sending silent pleas to the heavens to take us to shore safely.  My feelings now is very much akin to that moment. But, I know, after the uncertainties and gripping fear, I will reach the shore. My feet will land on solid ground again.

Los Altos, Ciudad Colon
Costa Rica
25 April 2016

9:17AM

Comments

Popular posts from this blog

Oda sa mga lumisan na kaibigan

Puso’y nanimdim Diyata’t mga kaibigan Sa mundo ng mga buhay Unti-unting lumisan Una,si Tatay Boning Di tunay na ama Subalit sa akin Nais maging… Pangalawa,si Manong Jun Katulad ni Tatay Boning Isang inspirasyon Sa mga katulad ko At marami pang iba Nais makibaka magkaroon Ng mundong masagana, Mapayapa at Malaya Ngayon, si Bai Helen Isang ina at asawa Iilang beses lamang nakasalamuha Ngunit naaninag ko na Katapatan, mababang kalooban At matiim na paniniwala sa kanyang maylikha Pinaubaya sa amin kanyang tahanan Naging pugad ng pagmamahalan at pundasyon Ng kanyang pamilya Kay ikli ng panahon Kayo ay naging bahagi ng buhay Parehong iginupo ng kanser Inyong mga katawang lupa Subalit kayo ay nanatiling matatag Hindi alintana sariling sakit Upang inyong mahal sa buhay Gabayan kahit sa gitna ng dalamhati Sa inyo,mga kaibigan Isang ma...

Last Autumn Bloom

Woke up to a chilly morning As night and day seemed to tug at each other Peered through the frosty window pane There in the flickering light of autumn dawn A lone white rose is in bloom… 13 october 2010  Alkmar,Netherlands

Masalay

Masalay,Ampatuan,Maguindanao Malaparaiso ka kung tingnan Napapalibutan ng luntiang kabundukan Datapwat kabahagi ka rin Ng lupaing ninuno ng mga tribung Teduray-Lambangian Napakalawak ng abot ng paningin Habang nakatayo sayong bulubundukin Tila hinihele sa mapang-akit na sayaw ng mga talahib At malamig na samyo ng hangin- Subalit noong Nobyembre 23,2009 Pinunit ang iyong katahimikan- Ng mga hiyaw at palahaw ng pagsusumamo Ng ratatat ng mga makapangyarihan na armas Ng mga saksak na tumatagos sa malambot na laman Na hatid pawang walang kasintinding sakit At kamatayan Katawan dito. Katawan doon. Ng mga peryodista,brodkaster,mamahayag,abogado, ina,ama,asawa,kapatid at anak Walang awang pinagtatapon. Ibinaon. Karumal-dumal na krimen Pilit pinagtakpan Ng mga buwitreng Nag-aastang panginoon Kaya- Paano ko titingnan Ang iyong kabundukan Na hindi marinig alingawngaw Kanilang mga hiyaw? Paano maibalik Dating kata...